Mama, ik wil een Playstation 4

Mama, ik wil een Playstation 4


Spelcomputers zijn nooit echt een onderdeel van m’n leven geweest. We hadden wel Prince of Persia en Double Dragon in zwart-wit op de Commodore 64. Maar een Nintendo of Sega, laat staan een Playstation kwam er niet in bij ons. Hoogstens een Gameboy.  Ik had wel vrienden met Playstations maar die waren zo goed dat ik niet eens durfde proberen. Die miljard knopjes op de controllers onder de knie moeten krijgen was verschrikkelijk beangstigend en dus liet ik het maar zo. Zeker omdat ze dan nog eens cheats kenden ook. Verwijzingen in popculture naar videogames zijn dus niet evident voor mij. Idem voor Star Wars trouwens. (Ja, ik heb dat niet gezien) Ondertussen ben ik die man van 31 en ergens diep vanbinnen wou ik toch ooit nog een Playstation master worden. De Sony PS4 is ondertussen al even uit en ik had al vaak getwijfeld om er eentje te halen. Wat me tegenhield was het feit dat ik graag productief bezig ben en zo’n gameconsole lijkt me echt zwaar tijdsrovend en onnuttig.

nintnend

Sony heeft me van m’n twijfel gered door er gewoon even eentje op te sturen met een stuk of 6 games. Geen investering doen, gewoon even 2 maanden in huis hebben en zien hoeveel ik speel. Alleen maar een PS4 leveren vonden ze maar wat lame bij Sony dus kreeg ik er ook een smarttv bij. Of eerder een cinema. Ik heb nog nooit zo’n grote tv gezien. 164 cm diameter! (65inch)  Hij stond belachelijk slecht in m’n living maar het was een fantastische ervaring. Ook omdat ik er nog een geluidssysteem bovenop kreeg. Een subwoofer die aangesloten wordt over Bluetooth the fuck. Blazen. Met een beeld van 8 miljoen pixels. De installatie verliep vlekkeloos (behalve dan die monstertv in m’n huis binnenkrijgen) en tv kijken was meteen anders. Leuker. Het enige wat ik me na een uur kijken bedacht was: ‘Ohnee ik moet deze tv binnen twee maand weer afgeven.’ De bediening van de tv was ook ontzettend handig, en dat ligt aan een goede afstandbediening. Helemaal afgestemd op de bewegingen die we als smartphone users gewoon zijn. Swipen dus. Tof. En handig.

On a sidenote: de tv kon ook 3D aan. Dan moest je een brilletje aandoen. Zie foto. Getest toen Ronny eens langskwam. #neveragain

Schermafbeelding 2015-01-31 om 15.03.53

En dan die Playstation. Ik begin met het genante deel. Ik wilde racen. Het spel Driveclub zat er bij dus ik was al helemaal excited. Ik vond alleen dat de kabel van m’n controller naar de console vrij kort was. Daardoor zat ik op amper een halve meter van die gigantische tv te gamen. Ontzettend onhandig en ontzettend kak over het algemeen ook. Weg leuke ervaring. Tot ik twee dagen later ontdekte dat de controller draadloos was. En van toen af aan was ik vertrokken. Elke avond als afsluiter van de dag even gamen. Stresserend, klamme handen, spanning. Maar ook ontspanning en even helemaal weg van die miljard dingen die ik normaal doe. Waaronder m’n iPhone die ook altijd alle aandacht eist. Heerlijk. Dag na dag challenges afwerken en levels hogerop springen. De miljard knoppen van de controllers onder de knie krijgen. Mezelf in derde persoon aanmoedigen of verwensen als ik iets haalde of net voor het eind de mist in ging. Ik was dus verkocht. En toen moest ik hem teruggeven. Met zoveel spijt, met zoveel spijt.

Processed with VSCOcam with 7 preset

We verhuizen binnenkort dus ik koop even niets meer maar ik ga me er zeker eentje aanschaffen, of ik wacht tot er mij thuis iemand zegt van, verrassing, een cadeautje. (ze leest m’n blog nooit dus ik vrees ervoor) En als ik die Playstation heb staan begin ik te sparen voor die 4K tv want daarom. Dus als je mij vraagt, moet ik een Playstation 4 kopen? Tzal wel zijn. En dan spelen we samen.

Disclaimer: ik heb Sony zelf om een Playstation gevraagd. Ik heb zelf beslist om er iets over te schrijven. Groetjes van het internet!

Reageer hier of op Twitter: @hannes_bhc

+ There are no comments

Add yours